กรรมด้านวาจา ตอน 2

"บุญเกิดได้ทุกเวลา" ที่ชื่นชมความดีคนอื่นแม้ทำในใจ เป็นวิบากสะสมในจิต ?(เป็นเมตตาจิต) ส่งให้อนาคต มีโอกาสทำดีได้ง่าย  

มีพลังจิตด้านดีสะสมไว้มาก เดินไปไหนคนเข้าใกล้จะรู้สึกเป็นมิตร มองเราแต่แง่ดี  ซึ่งคุณอาจเคยเจอใครครั้งแรกแล้วรู้สึกเกลียดหรือรักอย่างไม่มีเหตุผล 

         มีหลักว่าคนประเภทเดียวกันจะชื่นชมกันการถูกชื่นชมสำหรับบางคนอาจเพราะเลวพอกัน การถูกรังเกียจอาจเพราะธรรมชาติของคนเลวจะรู้สึกเกลียดคนดีได้ง่าย 

  

• หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต เทศน์ไว้ว่า..  “การตำหนิติเตียนผู้อื่น ถึงเขาจะผิดจริงก็เป็นการก่อกวนจิตใจตนเองให้ขุ่นมัวไปด้วย   ความเดือดร้อนวุ่นวายใจที่คิดตำหนิผู้อื่นจนอยู่ไม่เป็นสุขนั้น  ..  

... นักปราชญ์ถือเป็นความผิดและบาปกรรม ไม่มีดีเลย    จะเป็นโทษให้ท่านได้สิ่งไม่พึงปรารถนามาทรมานอย่างไม่คาดฝัน

... การกล่าวโทษผู้อื่นโดยขาดการไตร่ตรอง เป็นการสั่งสมโทษและบาปใส่ตนให้ได้รับความทุกข์ จึงควรสลดสังเวชต่อความผิดของตน งดความเห็นที่เป็นบาปภัยแก่ตนเสีย”  

(ต้องแยกแยะด้วยว่า การตำหนิจับผิด หาข้อผิดแม้จะมีเล็กน้อยมาตำหนิ หรือมาคัดค้าน กับการติเพื่อก่อด้วยความรู้จริง และสามารถแนะนำใด้ถูกระดับกับแต่ละคน เป็นสิ่งที่แตกต่างกันสิ้นเชิง )

         คนส่วนใหญ่สะสมบาปจากการด่าสาปแช่งคนเลว (ซึ่งมีให้เห็นทุกวันจากข่าว)  เมื่อทำบ่อยจะเกิดเป็นพลังงานไม่ดีสะสมในตัว ดึงดูดเอาคนไม่ดี สิ่งไม่ดีเข้าหาได้ง่าย ส่งให้หงุดหงิดทุกข์ใจ จิตไหลลงต่ำง่ายขึ้นกว่าเดิม  มีผลต่อสุขภาพ

จากการทดลองเรื่องคลื่นความรู้สึกโกรธที่กลั่นมาเป็นคำหยาบแม้แต่คิดในใจ สามารถทำผลึกน้ำบิดเบี้ยวได้  ทำให้ร่างกายหลั่งสารพิษและระบบภายในเสียสมดุล  ยิ่งโกรธยิ่งด่าคนอื่นจึงยิ่งทำร้ายตัวเอง  

• ครูบาอาจารย์สอนว่าความโกรธเป็นอาหารของยักษ์   คนขาดบุญหรือศีลคุ้ม  จังหวะกรรมให้ผล  คนขาดสติ   จะทำให้วิญญาณร้ายเข้าสิงได้ง่าย 

ยักษ์ทางศาสนาไม่ได้หมายถึงสัตว์ประหลาดตัวโต แต่เป็นอมนุษย์โทสะแรงมีหลายรูปแบบ การขาดสติจากความโกรธหรือการเมา (ผิดศีล) จะเป็นช่วงที่วิญญาณร้ายแทรกแทรงความคิดได้  

ลองสังเกตบางคนเวลาโกรธหรือขาดสติ อาจแปลกใจว่าทำไมนิสัยเปลี่ยนเป็นคนละคน  ซึ่งในพระวินัยมีบันทึกไว้ว่า.. 

• พระพุทธเจ้าตรัสอนุญาตให้พระฉันเนื้อดิบเลือดสดได้เฉพาะเวลาที่พระอาพาธจากการถูกอมนุษย์เข้าสิงเท่านั้น เป็นข้อพิสูจน์ว่าเรื่องเหล่านี้มีอยู่จริง

         การด่าสาปแช่งแม้คนทำเลว เท่ากับผูกกรรมเวรกับเขา  จิตที่อยากให้เขาถูกลงโทษให้สาสม  อาจส่งไปเกิดเป็นนายนิรบาลเพื่อลงโทษสัตว์นรกได้เต็มที่  มีบุญจะได้เป็นเทวดาสุขสบาย กลับต้องไปอยู่ในนรก  

การสะใจที่ได้ลงโทษแม้แต่ความคิด  อาจนำสู่ภพหน้าให้เกิดเป็นนายจ้างใจร้ายลงโทษลูกจ้างแบบรุนแรงอย่างที่เห็นในข่าวก็เป็นได้

 

• วิธีที่ดีเมื่อเห็นคนทำผิด ต้องคิดถึงกฎแห่งกรรมว่าจะสนองคืนคนชั่วอย่างสาสมเอง ใครที่โดนทำร้ายต้องเคยทำคนอื่นไว้ก่อน 

ถ้าระลึกชาติได้จนเห็นผู้ชายใจเหี้ยมฆ่าข่มขืนร้อยศพ   แต่ปัจจุบันกลายเป็น..  เด็กน้อยน่าสงสาร        ถูกกระทำคืน เราคงไม่โกรธใครเลย แต่จะรู้สึกสลดและสงสารเขาทั้งคู่แทน 

  

         มีวิธีสร้างเกราะป้องกันเบื้องต้นด้วยการอธิษฐานทันทีที่เห็นคนทำชั่วหรือเมื่อเห็นคนเจอเรื่องร้ายว่า “ด้วยบุญที่ข้าพเจ้าทำไว้ดีแล้ว ขออย่าได้มีโอกาสทำผิดแบบนี้ หรือได้ทำกรรมที่ต้องเกิดมาเป็น มาเจอเหตุการณ์แบบนี้” 

ตามด้วยการแผ่กุศลส่งให้พวกเขาทั้งหมด ขอให้ไปดีมีสุข ได้เกิดในภพภูมิที่ดีในวันหน้า กลับตัวกลับใจ อย่าได้ทำผิดบาปอย่าจองเวรกันอีกเลย   

• การให้อภัยเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การลงโทษตามกฎหมายเป็นเรื่องที่ต้องทำตามสมควรนะครับ

         คนส่วนใหญ่มักด่าทอกันด้วยความโกรธ ใครเชื่อไม่เหมือนตนกลายเป็นคนเลวคนโง่ทั้งหมด อาหารว่างคือการหาข้อเสียคนอื่นมาตำหนิ พยายามสั่งสอนลูกหลานชาวบ้านให้เป็นอย่างที่ตนต้องการ แต่กลับไม่สามารถขัดเกลาคนใกล้ตัวหรือลูกหลานตนเองได้เลย 

         การตำหนิด้วยเจตนาจ้องจับผิดหรือตั้งใจยกตนข่มท่านล้วนเป็นความเลวทั้งนั้น แม้แต่การด่าแบบสุภาพด้วยการยกคำพระมาอ้างเพื่อตำหนิคนอื่นก็มีเห็นทั่วไป  

ควรพิจารณาตนให้มาก ดูแลลูกหลานและคนใกล้ตัวให้ดีก่อน จึงค่อยเผื่อแผ่มาตักเตือนแนะนำผู้อื่นด้วยความหวังดี แต่ต้องมั่นใจว่าเรารู้ลึกรู้จริง กล่าวได้ถูกเวลา ถูกบุคคล อธิบายได้ถูกระดับสติปัญญาของเขา 

         ต้องดูว่าเขายอมรับศรัทธาในตัวเราหรือไม่  ควรทำด้วยเจตนาแลกเปลี่ยนความคิดซึ่งกัน เพื่อรักษาความจริงหรือเพื่อประโยชน์ส่วนรวม ต้องเคารพความคิดของอีกฝ่ายด้วย 

 

• "ถ้ายังไม่สำเร็จเป็นพระอริยะ   อย่ามั่นใจว่าสิ่งที่ตนเองรู้จะถูกต้องที่สุด" (.. คำสอนพระพุทธเจ้า ..)

ที่คิดว่าเขาโง่กว่าเรา บางทีเขาอาจจะฉลาดล้ำลึกกว่ามากก็ได้  แค่การอธิบายธรรมสำหรับตนเองปฏิบัติ กับธรรมะที่สำหรับเผยแพร่ไปสู่คนแต่ละกลุ่ม บางทีแง่มุม การอธิบาย การเปรียบเทียบอาจต้องมีกุศโลบาย  แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง  

ตัวอย่างเช่นสอนเด็กอนุบาลด้วยการเล่าเป็นนิทานให้แง่คิด ไม่มาเสียเวลาอธิบายเหตุผลแบบผู้ใหญ่ให้เข้าใจ   คน(โง่กว่า)ผ่านมาก็ถากถางว่า.. สอนเด็กแบบนี้ปัญญาอ่อนไร้สาระ ไม่ถูกต้องไม่ถูกหลักการ 

• ตัวอย่างคนที่ฉลาดจนดูเป็นคนโง่คือ ไอสไตน์ ที่ฉลาดกว่าครูหลายเท่า  คิดซ้อนลึกกว่าคนทั่วไปหลายชั้น จนตอนเด็กถูกครูมองว่าโง่ และสมองทึบ !!  

ถ้ามาเกิดเมืองไทย ไอสไตน์จะไม่มีทางเป็นอัจฉริยะได้เลย ด้วยระบบการศึกษาไทย และการบังคับทุกอย่างตั้งแต่เล็ก คือ เสื้อผ้าหน้าผม  

จริตของคนเป็นอัจฉริยะแนวทางหนึ่งที่เห็นกันบ่อยคือ จะมีเอกลักษณ์ในรูปลักษณ์ของตน แตกต่างคนอื่นชัดเจน  ไม่ใช่ไว้ผมยาวแล้วจะเป็นคนฉลาดคนดี  

แต่การได้เป็นตัวของตัวเอง ทำในสิ่งที่รัก เลือกในสิ่งที่ชอบ (แม้แต่ทรงผม)  ทำให้จิตและสมองพัฒนาได้ดีกว่า  เสื้อผ้าในวัยเด็กที่เป็นอิสระก็เป็นอีกส่วนหนึ่ง   "วินัยสอนได้ด้วยจิตสำนึกเหตุผล  ไม่ใช่การบังคับ ที่รอวันแหกกฎเสมอ" 

                                                                                                            

• สังคมไทยเราเสื่อมลงทุกวันเพราะสุดโต่งไปสองด้าน ด่าตำหนิด้วยความโกรธ ไม่สามารถอธิบายในระดับที่เหมาะสมกับบุคคลนั้นได้ 

ขาดคำแนะนำหาทางออกให้คนทำผิดได้แก้ตัว เน้นต้องลงโทษรุนแรง ต้องกำจัดคนคิดไม่เหมือนเรา ฯลฯ  

         อีกพวกคือนิ่งเฉยเป็นทองไม่รู้ร้อน ใครจะแนะนำด้วยความหวังดีอยากเห็นการเปลี่ยนแปลงแก้ไขปัญหา ไม่ยอมเข้าใจ ไม่ยอมฟัง  

แถมตำหนิออกมาห้าม เหมือนเห็นเด็กทำผิดแทนที่จะช่วยกันตักเตือนสั่งสอน ให้เขาไม่ต้องทำผิดหนักไปอีก   กลับบอกว่าอย่าสนใจให้ดูแต่ตัวเอง เราเป็นคนดีก็พอ  

: นิยามของลัทธิ อุเบกขาสากกะเบือ หรือ อุเบกขาที่ไม่ใช่การรู้จักวางในพรหมวิหารสี่    แต่เป็นความโง่ ความไม่ใส่ใจ การไร้ปัญญา   เกิดได้เพราะคนพวกนี้   :  คำว่าอุเบกขา ในพระไตรปิฎก บางสูตรก็หมายถึง.. ความโง่นะครับ

(อ่านบทความอื่น)

(โทรศัพท์:กดที่  =  มุมขวาบนสุด)